ga('send', 'pageview');

“Haar uitwisseling naar China was een wereldervaring”

nov 05, 2018
Karien Verhappen

Auteur: Rozemarijn Lamb

Je kind gaat op uitwisseling. Waar houd je dan als ouder rekening mee? Is het wel veilig daar? Welke voorbereidingen kun je treffen? En hoe houd je contact met je kind? Ik ging als middelbare scholiere in de vierde klas op uitwisseling naar China, naar Xiamen. Nu, twee jaar later, interview ik mijn eigen ouders. Hoe hebben zij mijn uitwisseling naar China ervaren? En hoe kijken zij erop terug?

Uitwisseling naar China: een unieke en leerzame belevenis

Laaiend enthousiast kwam ik thuis met het nieuws dat een Chinareis, wat eerst slechts een bespottelijk idee van onze klas was, daadwerkelijk zou worden verwezenlijkt door onze docente Chinees. Ze had verteld dat we ons konden opgeven om naar Xiamen af te reizen voor een uitwisselingsprogramma. Gelukkig waren mijn ouders ook heel enthousiast. Ze zeiden dat de uitwisseling naar China een mooie kans met veel uitdagingen zou zijn. Ze waren blij dat er een mooi vol programma was waarin ik heel veel zou gaan zien en meemaken. Mooie toeristische hoogtepunten maar juist ook de activiteiten buiten de gebaande toeristenpaden. “Dat is zo uniek, dat kan je zelf haast niet regelen. Echt in huis bij een gezin, meelopen op een school, het zijn dingen die je later zelf niet zo makkelijk kan doen”, zo vertelde mijn moeder.

Ouders: bezorgd en nieuwsgierig tegelijkertijd

Wel hadden ze meteen een hoop vragen: Hoe veilig is het daar? Hoe stabiel is de regering? Hoe goed zijn de contacten met de plaatselijke gastschool? Hoe makkelijk kan je contact houden via het internet of een telefoon? Bovendien was er de vraag hoe de uitwisseling inhoudelijk zou verlopen. Ze waren benieuwd naar hoe het contact met leeftijdsgenoten zou zijn en hoe verschillend het wereldbeeld van een Nederlander is ten opzichte van een Chinees en zijn of haar ouders. Mijn vader: “We hebben veel geleerd van het contact met leeftijdsgenoten. De ouders van je buddy hebben in sommige opzichten een totaal ander wereldbeeld, maar sommige dingen zijn universeel. Een van de verschillen was dat haar ouders strenger voor haar waren. Ze moest altijd op school gefocust zijn. Zelfs toen ze in Nederland was had ze het nodige huiswerk mee. Haar ouders willen wel het beste voor haar en dat is herkenbaar voor iedere ouder.”

Buddy in huis

Het was geweldig om naar China te gaan, maar minstens zo leuk om mijn buddy in Nederland te mogen verwelkomen. Na elkaar bijna een jaar te hebben moeten missen, wel spraken we nog regelmatig via WeChat (de Chinese versie van WhatsApp), was het een heerlijk weerzien. Mijn ouders vonden het ook heel gezellig, interessant en leerzaam om een gast in huis te hebben. Mijn buddy was beleefd en aardig. Mijn moeder: “Het niet alleen leuk voor de leerlingen, je gaat zelf ook anders naar je eigen land kijken. Vanuit de ogen van een Chinees, als het ware. Zo merkten we al snel hoe bijzonder het eigenlijk is dat zo veel mensen naar school en hun werk fietsen. Normale dingen gaan je opvallen, erg wonderlijk.”

Juist gewone dingen maken het bijzonder

Toen ik mijn ouders vroeg of ze nogmaals een gast in huis zouden willen, antwoorden ze volmondig ‘ja’. Ze zouden dan nog meer echt Nederlandse dingen regelen. Juist de ‘gewone’ dingen, zijn vaak zo anders. Bijvoorbeeld het fietsen, in plaats van mijn buddy naar school brengen. Of het eten. Stamppot lijkt voor ons dan misschien wat gewoontjes, maar is voor hun bijzonder. Ook een kijkje in je schoolboeken of leesboeken geven kan geen kwaad. De hond uitlaten, een bordspel spelen of naar het strand zijn ook simpele maar leuke activiteiten.

Letterlijk en figuurlijk een wereldervaring

“Tot de dag van vandaag komen er mooie verhalen naar boven. Vaak als het over een onderwerp gaat en ze zegt: ‘Dat ging in China op deze manier…’, dan komen er herinneringen en ervaringen terug die ze nooit vergeet.”, zeiden mijn ouders. Daaruit blijkt maar weer dat een uitwisseling naar China een prachtige ervaring is. Waar ik niet alleen de verhalen, maar ook mooie contacten, een verbreed wereldbeeld en veel zelfvertrouwen aan overgehouden heb. Mijn vader: “Rozemarijn sprak vroeger niet vaak voor zalen. In China werd ze voor de klas gezet en moest ze iets improviseren over Nederlandse tradities van haar buddy. Daar vond ze het niet zo eng, omdat ze toch niemand kende en er veel leerlingen in de klas zaten. Zo heeft ze leren spreken en daar is ze nu nog druk mee bezig, onder andere in de vorm van toespraaktoernooien en de debateerclub van school.” De uitwisseling was letterlijk en figuurlijk een wereldervaring.