Interculturele vaardigheden

“China: when you see it, you will miss it”

By 2019-01-13 No Comments

Een nieuw jaar, een nieuw digitaal jasje! Dat betekent dat we de laatste tijd stil hebben gestaan bij waar we als Globi voor staan en wat we doen (natuurlijk lees je dat allemaal terug op deze nieuwe website). Het zorgde er ook voor dat Rosanne, eigenaar van het eerste uur, terug in de tijd wilde reizen. Terug naar de bepalende momenten die de basis vormen voor het gedachtegoed van Globi. In haar tijdreis kwam ze een blog tegen dat ze in 2011 schreef, in de aanloop naar het opzetten van Globi. Een beschrijving van een ervaring die, zonder ook maar iets uit te leggen, precies laat zien waar het bij intercultureel leren om draait.

“Travelling, you can see many things. See some new places, enjoy Hangzhou, enjoy China, but still, you don’t know. Only when you’ve lived here a bit longer you will see it. And you will miss it. Everybody who comes to live here for some time and goes back, will miss China.”

Adil, mijn Pakistaanse vriend-met-sikje uit Lahore die ik twee en een half jaar geleden leerde kennen toen we beiden deelnamen aan het Chinese language and culture program van de Zhejiang University in Hangzhou, spreekt Bart toe. We zitten in een taxi van Nanshan lu, waar we Indiaas aten en naar buikdanseressen keken, naar Qiushi lu. In Qiushi lu gaan we Bart bij ‘Big Ancestor Foot Massage’ kennis laten maken met de Chinese massagetechnieken.

Adil en ik ontmoetten elkaar in 2009 in ‘Western Restaurant Apollo’ op de Yuquan campus van de Zhejiang Universiteit. Het waren de eerste verloren dagen in China, waarin enkel een voorzichtig ‘ni hao’ alle communicatie dekte. Ook drie keer rijst en noodles per dag hadden we nog niet helemaal onder de knie. Vandaar dit bezoekje aan ‘Apollo’. Voor slappe salade met klodders mayonaise en pizza van zoet deeg. En vooral een beetje thuisgevoel, ver weg van China. China, dat ons overweldigde in die eerste eenzame dagen van verbazing, onbegrip en ook wanhoop. Hoe gingen wij het hier ooit redden?

Adil kwam naar China om de Chinese zakenrelaties van zijn vaders bedrijf aan te halen. Ik kwam onderzoek doen voor mijn master Interculturele Communicatie. Maar vroeg me de eerste dagen vooral af waarom ik dat niet gewoon, zoals mijn meeste medestudenten en zoals ook de studiedecaan me aanraadde, vanuit de universiteitsbieb in Utrecht deed. In mijn agenda telde ik de dagen tot mijn terugvlucht naar Nederland af. Adil verdreef de eenzaamheid met de eerste whiskey van zijn leven.   

Adil, met zijn eeuwige oordopjes in en trance muziek aan, vond ik vooral verwend, elitair en kinderachtig. Ik vond hem beledigend en ongemanierd. Vrouwonvriendelijk ook. Maar ik was alleen en had geen vrienden. En dus bleef ik in Apollo en aten we zoete pizza en dronken we warme cola.

Twee en een half jaar later zitten we samen in een taxi en glunder ik van blijdschap bij het weerzien van mijn verwende maar respectabele en geheel vrouwvriendelijke vriend. We hebben het gered. Adil sluit binnenkort zijn derde semester aan de Zhejiang daxue af en ik ben terug in Hangzhou voor een paar dagen sightseeing met mijn studievriend Bart uit Nederland. De Chinese taal is geen punt meer en ook de wanhoop van die eerste dagen is enkel nog een sterk verhaal voor de kleinkinderen. Adil en ik vonden een balans tussen zijn nachtritme en mijn dagritme, en waar ik grapjes maak over zijn losbandige gedrag, ver weg van de restricties van zijn familie, neemt hij me in de maling met mijn eeuwige stressgevoel en onnodig druk-druk-druk doen. Ik chat op facebook met zijn zussen en hij speelt mijn voetbalplaatjes door aan zijn broertje. We zijn vrienden.

En nu zitten we in de taxi en laten we de vochtige bries van het Xi Hu (‘West lake’) door onze haren wapperen. Bart en ik achterin, Adil voorin naast de chauffeur met een sigaret in zijn hand uit het raam. Op de achtergrond zachtjes een Chinees liefdesliedje, overstemd door getoeter en een scheldende chauffeur. “We both grew up, Edi”. Hij draait zich half om, lacht, vertelt Bart over onze eerste weken in China en gooit zijn sigaret uit het raam. Ik berisp hem, hij knipoogt en de taxichauffeur zet het volume van de radio een tandje hoger.